بررسی جامع هوندا جاز دست دوم مدل 2015-2020

وقتی صحبت از سوپرمینی ها می شود، گزینه های زیادی پیش روی شماست: برخی جذاب و لذت بخش در رانندگی هستند، در حالی که برخی دیگر ساخت محکم و تمرکز روی پالایش دارند.

اما یک سوپرمینی برجسته وجود دارد که در کاربردی بودن و فضا مثل هیچ دیگری عمل می کند – و حالا با افت قیمت به حدود 4000 پوند، رد کردنش سخت است. فیستا، پولو و ایبیزا را فراموش کنید: برای گشت و گذار شهری، باید به نسل سوم هوندا جاز فکر کنید.

وقتی به عقب می رسید، متوجه می شوید نقطه فروش منحصر به فرد این خودرو کجاست

آنچه جاز را علاوه بر قیمت جذاب می کند، بسته بندی هوشمندانه اش است. نسل سوم – که از 2015 تا 2020 در بریتانیا فروخته شد – فاصله محوری طولانی تری نسبت به نسل قبل دارد که اجازه داد هوندا حجم کل کابین را افزایش دهد.

به ردیف عقب نسل سوم جاز بروید و از میزان فضای سر و پا حتی اگر قدبلند باشید شگفت زده می شوید. دو بزرگسال به راحتی در عقب می نشینند و اگر لازم باشد برای مسافت کوتاه سومین نفر را اضافه کنید، غر نمی زنند.

فقط جادار نیست: کابین عقب جاز صندلی های جادویی دارد که پایه شان مثل صندلی سینما بالا می رود تا بتوانید اقلام حجیم را بدون خواباندن صندلی ها در فضای عقب قرار دهید. و جاز در حجم صندوق هم خیلی جلوتر است: با 354 لیتر، 62 لیتر بزرگتر از فیستا نسل شش با ابعاد مشابه است.

با توجه به این همه کاربردی بودن، جای کمی برای طراحی در این کابین نسبتاً محافظه کارانه باقی مانده، با تریم مشکی براق و کروم که فقط کمی آن را زنده می کند – اما مونتاژ و پرداخت اطمینان بخش است، و پلاستیک های مقاوم در نقاط اصلی تماس باعث می شود خوب پیر شود.

پنج تریم از ابتدا موجود بود. S، SE و SE Navi تجهیزات مناسبی مثل بلوتوث و کروز کنترل دارند، اما ما هزار پوند بیشتر برای EX خرج می کنیم که رینگ آلیاژی، دوربین عقب و با پکیج Navi، ناوبری داخلی اضافه می کند.

تمام نسخه های اولیه موتور چهار سیلندر 1.3 لیتری بنزینی با 101 اسب بخار و 126 نیوتن متر گشتاور دارند. موتور آرامی است، با شتاب 0 تا 100 کیلومتر 11.2 ثانیه، اما می توانید آن را با گیربکس شش سرعته دستی یا CVT بگیرید. ادعای مصرف ترکیبی 56 مایل بر گالن است، اما جاز در استفاده واقعی حدود 41-44 مایل بر گالن می گیرد. معمولاً سالانه حدود 190 پوند مالیات می دهید، اما برای برخی نسخه ها تا 35 پوند کم می شود.

چنین عملکرد محدودی یعنی در بزرگراه باید بیشتر گاز دهید و وقتی این کار را می کنید کمی ناآرام می شود. اما در محیط شهری بمانید، جاز به خوبی و بدون دردسر حرکت می کند. ما دستی را انتخاب می کنیم چون لذت رانندگی بیشتری از CVT دارد. فقط انتظار سطح درگیری فیستا را نداشته باشید.

اگر کمی چابکی بیشتر می خواهید، نسخه اسپرت 1.5 لیتری 128 اسب بخاری هست که با فیس لیفت 2018 آمد. از نظر تجهیزات مثل SE است اما کیت بدنه purposeful تر، چراغ LED، رینگ مشکی و تریم چرم داخلی دارد. کمی گرانتر از 1.3 است و احتمالاً ارزش هزینه اضافی ندارد چون هنوز باید سخت کارش کنید.

با این حال، جاز سواری خوبی دارد و دست اندازها را صاف می کند، فرمان دقیق و خطی است و کلی ماشینی آسان برای رانندگی است.

به جز موتورهای ضعیف، جاز uber-practical به اندازه پولوها و فیستاهایی که جنگل شهری را تسخیر کرده اند صیقلی است.

طراحی و استایلینگ

هوندا جاز در دنیای خودروهای کوچک کمی غیرمتعارف است. هوندا همیشه بیشتر شبیه مینی MPV بوده تا ماشین شهری زیپ مانند سنتی مثل فولکس واگن پولو یا اشکودا فابیا. اما آنچه در چابکی کم دارد، با کاربردی بودن فوق العاده کابین جبران می کند.

این نسخه از پایه جدید بود. شاسی جدید با پلتفرم کامپکت جهانی هوندا، با تعلیق جلو جدید که سواری و پالایش را بهبود می بخشد – نقطه ضعف جاز قدیمی 2008-2015.

همچنین فاصله محوری طولانی تر اجازه می دهد مهندسان فضای داخلی بیشتری استخراج کنند.

کابین داخلی

داخل، حداقل از دید قدبلند، صندلی راننده به اندازه کافی عقب نمی رود و نیاز به حمایت بیشتر ران دارد. گفته شد، اینها تا حدی ذهنی است، و ممکن است آن را به اندازه صندلی بالدار پرشده راحت بیابید.

به طور کلی مونتاژ و پرداخت خوب است، و لهجه های کروم و سطوح مشکی براق کمک می کنند داخل جاز را زنده کنند. هنوز پلاستیک های سخت وجود دارد، و اگر فقط بر اساس جو کابین انتخاب کنید، هر بار پولو را انتخاب می کنید.

داشبورد خوب چیده شده، با صفحه های واضح که شامل صفحه TFT کنار سرعت سنج برای نمایش داده های رانندگی است. از طریق کنترل های استاندارد فرمان کار می کند، که گوشی و استریو را هم پوشش می دهد. تنها شکایت این است که دکمه های داشبورد برای تهویه و سیستم اطلاعات سرگرمی همه حساس به لمس هستند؛ جدا از اینکه احساس بازگشت به 1985 می دهید، وقتی در حرکت هستید سخت تر زده می شوند.

پنج سطح تریم برای انتخاب وجود دارد – S، SE، SE Navi، EX و EX Navi. تریم پایه با کروز کنترل، بلوتوث، و صندلی جادویی هوندا و سیستم ترمز شهری فعال.

به SE و SE Navi ارتقا دهید و سنسور پارک، سیستم اطلاعات سرگرمی صفحه لمسی Connect هوندا و پکیج کمک راننده می گیرید، با دومی شامل ناوبری Garmin. EX و EX Navi برتر رینگ آلیاژی، چراغ مه شکن جلو و دوربین عقب استاندارد دارند، با دومی ناوبری در بسته.

سیستم اطلاعات سرگرمی Honda Connect به اندازه کافی خوب است، با منوها آسان برای ورق زدن، در حالی که برنامه ریزی مقصد یا جفت کردن گوشی ساده است. صفحه رزولوشن پایین دارد، و باید خیلی دقیق آیکون های روی صفحه را لمس کنید، وگرنه دستورات را نادیده می گیرد.

واقعاً شگفت انگیز است که ماشینی با ابعاد خارجی فیستا اینقدر فضای سر و پای عقب داشته باشد. دو بزرگسال قدبلند را راحت جا می دهید، و اگر لازم باشد سومین را برای سفر کوتاه بفشارید.

سپس صندلی های هوشمند Magic Seat دارید، که پایه ها بالا می روند و اجازه می دهند بارهای بزرگتر را در صندلی های عقب بگذارید؛ یا کاملاً بخوابانید و کف بار کاملاً صاف بگیرید.

حتی بدون خواباندن صندلی های عقب، صندوق هنوز بزرگتر از بیشتر رقبا – شامل اشکودا فابیا – است. و خوب طراحی شده، با فضای مفید زیر کف، ارتفاع بارگیری پایین و دهانه وسیع.

تمام مدل ها جز S پایه با پکیج ایمنی استاندارد محافظت می کنند که شامل هشدار برخورد شهری، هشدار خروج از خط، پرتو اصلی خودکار و تشخیص علائم ترافیک است. در مورد تجهیزات، وقتی به تمام اسباب بازی های دیگر فراتر از پکیج ایمنی نگاه کنید، جاز، هرچند گران به نظر می رسد، در واقع ارزش خوبی کنار پولو یا فیستا دارد.

موتورها و عملکرد

فقط بنزینی های 1.3 یا 1.5 لیتری موجود است، اما با گیربکس دستی یا اتوماتیک.

موتورهای تنفس طبیعی به استانداردهای امروز کاملاً قدیمی به نظر می رسند.

اول، کارآمد نیستند، با انتشار CO2 بالاتر و مصرف سوخت بدتر از رقبا، اما سریع هم نیست. انصافاً هیچ کدام نیستند، اما مشکل اینجا انعطاف پذیری است.

به داده ها نگاه کنید و i-VTEC حداکثر گشتاور را تا 5000 دور نمی رسد. در مقایسه، موتور 1.2 TSI گروه فولکس واگن گشتاور بیشتری تولید می کند، و از فقط 1400 دور تحویل می دهد.

تفاوت بزرگی در تجربه رانندگی ایجاد می کند. خودتان را در حال فشار دادن جاز برای همگام شدن با ترافیک سریع می بینید، و وقتی این کار را می کنید، خیلی نرم نیست.

با این حال، یعنی لذت گیربکس شش سرعته دستی (اتوماتیک CVT هم موجود) را می برید، که اهرم کوتاه و دروازه مثبت دارد. حس کلاچ و ترمز خوب است، هرچند پدال گاز موقع شروع حرکت خیلی حساس است.

سواری و هندلینگ

قطعاً تغییرات دینامیکی این نسل جاز را متوجه می شوید. چسبندگی و تعادل زیادی نشان می دهد و رول بدنه را در حد قابل قبول نگه می دارد در مسیر Surrey پرپیچ. فرمان دقیق و خطی است، هرچند بدون حس زیاد. قطعاً فیستا نیست، اما خوب است.

سواری بهبود یافته، و حتی با رینگ بزرگتر 16 اینچ، هرگز روی دست اندازها نمی کوبد و چالش خیابان سنگفرش را رد می کند. وقتی واقعاً سخت می شود ضربه ای حس می کنید، در حالی که کمک فنرها اجازه حرکت عمودی زیاد روی تپه ها می دهند، اما همین. دوباره، پیشتاز کلاس نیست، اما خوب است.

مصرف و هزینه ها

برای این نسل جاز هیبریدی رسمی در بریتانیا موجود نبود، هرچند برخی واردات خاکستری (معمولاً از ژاپن) وجود دارد. برای رانندگی شهری دوز خوبی از اقتصاد و نرمی اضافه می کنند.